رسم روزگار و خاصیت نسبیت ایام

شاید از سال گذشته که در روز تولدم پدرم سکته کرد و دوستمون، رییس بیمارستان گفت نهایت ۴تا۵ ماه ادامه بده. ونیز ۹۶ که در لحظه سال تحویل صفورا به کما رفت، و جراحش گفت که کمتر از یک هفته بکشه کالبد، دیگه کلیه تاریخها، ارزشش رو برام از دست داد.

و مدتهاست دیگه هر روز صبح به این فکر می کنم چطور می تونم از همین حالا و همین امروز، سال ام رو نو کنم و از همین امروز که ادامه زندگی رو دوباره شروع می کنم، ماه ام و سال ام و آتیه ام رو بسازم.

و از همه جالب تر اینه رسم 1 اینه که اصلا مطمن نیستیم که فردایی، هم هستیم که با این ایده ادامه بدیم یا خیر؟!!!

و این 1 و عدم قطعیت، شاید قشنگ ترین نقطه قوت دوران گذار پست مدرن باشه، که متوجه باشیم نسبت به لحظه قبل نه آنم که آنم و نه روزگار سیال، آنِ قبل...

شاید همین نکته هم سبب بشه که رها باشیم از هر چه قطعیت، قید و دلبستگی ...

شاد زی و مانا