در دوران کرونازدگی

اگر زنده بمانیم، در سالهای بعد برای نوادگان تعریف خواهیم کرد که روزگاری در قیامتی زندگی می کردیم که طاعونی به نام کرونا سبب می شد که خون از خون فرار کند، همچون قیامتی که سالها می گفتند برایمان
و این یعنی در دنیای ما، هنوز امید به زندگی در بشریت وجود دارد!شاید همین فرار از یکدیگر،به نوعی امید است به آینده زمین و البته مرگ انسانیت... و اما دم همه بزرگوارانی که در این وانفسای خودخواهی های موجود و با همه دلهره های در جریان، دگرخواهانه، ما رو به گرمی و با آغوشی باز، پذیرا شدند. لطف و مهربانیتان تا همیشه در ذهنمان خواهد موند. بی نظیرین تکیگاه های زندگیمان. دلمان گرم است به بودنتان

امید است به برکت، سلامت و روزی برای همه و همه