تمرین نشکستن

به قول یکی از بستگانمون می گه

از ی جایی به بعد مجبوری بشینی و تماشاکنی و کاری از دستت برنیاد

این یعنی دیگه از ی جایی به بعد باید بی خیال شی و فقط اضمحلال ادمهات رو تماشا کنی!

و فقط می تونی بگی: من اینجا هستم و می تونی رو من حساب کنین. و هر وقت طرف مقابل کمک خواست، حل کنی براش...

به هر حال ادمها خودشون اند که بساط مرگشون رو فراهم می کنن

برا همینه که می گم فراموشش کنیم که داریم چه مسیری رو طی می کنم در مورد اطرافیانم

و بیا فقط به مسیر خودمون دو تا فکر کنیم که این مسیری که داری محبت می کنی برام وقت می ذاری فعلا تنها مسیر نجات دهنده ام هست

بی رحمانه ست اما...

خیلی نمی شه احساسی توزندگی پیش رفت ...

و این یک هدیه ست و شاید یادگاری...
برا اینکه بارها بخونم و یادم بمونه که باید چه کار کنم و غرق داستان نشم