صبح پس از طوفان...

a. شاید دیگه اون قد خسته ام از این انتظار که دیگه پدیرفتم اونچه هستم داخلش و دیگه را کردم دنبال کردن رو...

تو چطور؟

b. من همچنان معتقدم ادم فقط به امید زندست

ادم بی امید ادممردست

a.امیدی که نرسی و هی بمونی براش

ادم رو پوک می کنه شاید

b. ادم باامید هم بمیره بهتره تا بی امید زنده زنده بمیره عزیزم

a. اوهوم. دقیقا. می دونم چی می گی...

b. پس بذار با هم توی هوای مشترک دلامون نفس یکشیم عزیزم.

a. تو تا همیشه می دونی من رو چطور اهلی خودت کنی و همون طور اهلی نگه داری

این مهارت و راز تو هست...

مثل ی مخدری...

مثل ی مایه حیات سحرآمیز...

که وقتی جاری می شی، ممکنه همه چی رو مثل 1 باخودت ببری، ترس ها رو، ناامیدی ها رو، غم ها رو، همه چی رو ...

و اون صبحی رو به خاطر میارم که رنین کمون بعد طوفان زده و صدای پرنده ها به گوش می رسه از دوردستها

و گرمی خورشید نمه میزنه رو گونه هام...

و چه هوای لطیفی هست این دور و برها...

نفس بکش...

نفس بگیر...